Een dierbare verliezen en hoe ik daar mee omging/ga | Mijn verhaal

Hoi! Velen van jullie kennen vast wel mijn artikel die ik schreef over het overlijden van mijn vader. Ik kan nog steeds niet geloven hoe vaak hij wordt gelezen en hoeveel reacties ik er nog steeds op krijg. Niet alleen in de comments, maar ook gewoon op straat. Ik kreeg al een aantal keer de vraag of ik een keer wil schrijven over hoe ik ermee omging. Ondanks iedereen zoiets heel anders ervaart, leek het mij wel wat om over te schrijven. Wellicht dat ik er een ander mee kan helpen en dat doe ik eenmaal graag.


Mijn vader is dus in 2009 overleden aan kanker en dat is zeker niet niks. Ik was 13 jaar en zat nog maar net in de brugklas. Alles was nog nieuw en spannend voor mij. Dan komt zoiets wel als een (flinke) harde klap, je vader verliezen. Ik kan je uiteraard niet precies vertellen hoe je met zo'n verlies om moet gaan, omdat iedereen op een andere manier rouwt en het verwerkt. Toch wil ik mijn verhaal delen. Hoe het wel, maar ook weer niet moet.

Ik sloot mijzelf helemaal af van de buitenwereld. Nu pas realiseer ik mij dat dat mijn domste zet ooit was, terwijl het eigenlijk geen eens écht mijn bedoeling was. Het vrolijke meisje veranderde in een somber meisje die haar kamer nooit wilde verlaten. Telkens wanneer een vriendin wilde afspreken, verzon ik een smoes of zei ik het op het laatste moment af. Terwijl ik toen juist mijn vriendinnen nodig had. Natuurlijk maakt het afspreken met vriendinnen het rouwproces niet gemakkelijker voor je, maar het zorgt wel voor verzachting van de pijn en afleiding. Alleen jammer dat ik mij dat nu pas realiseer.

Nachten achter elkaar huilde ik mijzelf in slaap. Het werd zelfs zo erg, dat ik veel avonden bij mijn moeder in bed sliep. Ik schaam mij er niet voor om zoiets te vertellen. De pijn die ik door het verlies voelde was ondragelijk. Maar erover praten deed ik niet veel. Ook niet goed dus. Mijn moeder probeerde mij meerdere malen over te halen om naar haar toe te komen wanneer ik weer verdrietig was. ''Ja mam, zal ik doen.'' Maar of ik het ook daadwerkelijk deed? Nee. Terwijl erover praten juist goed is voor je. Ik sloot mij dus niet alleen af van de buitenwereld, maar ook van mijn eigen moeder. En dat was ook fout.

Iedereen had van mij verwacht dat het meteen naar beneden zou gaan op school. Tja, 13 jarige puber die net in de brugklas zit en haar vader is verloren. Daar verwacht je eigenlijk dan ook niks anders van. Maar ik bewees iedereen het tegendeel. Sterker nog, het ging super goed op school. En hoe dat kwam? Doordat ik mij zo had afgesloten van de buitenwereld, was ik abnormaal veel bezig met school. School was een enorm grote afleidingen voor mij. Oké, nou is het ''afsluiten van de buitenwereld'' gedeelte niet goed, het zorgde er wel voor dat mijn schoolprestaties omhoog gingen en ik geen problemen had met school. Ik moet ook zeggen dat ik hele goede begeleiding had in de brugklas. Mijn mentrix en onderbouw coördinator toentertijd hielden altijd een oogje in het zeil. Ik had werkelijk waar echt geluk met zulk goede begeleiding.

Ze zeggen dat je je verlies moet accepteren en het een plekje moet geven. Bij mij is dat nog steeds niet helemaal gelukt. Ik heb het inmiddels wel kunnen accepteren na al het huilen en boos zijn. Het is nu eenmaal zo. Mijn vader komt niet meer terug. Hoe graag ik dat ook zou willen. Maar het een plekje kunnen geven? Nee, nog steeds niet echt. Misschien, ooit op een dag dat het mij zal lukken. Elke dag wordt ik telkens eraan herinnert dat ik geen vader meer heb. Het zit in de kleinste dingetjes. Wanneer ik lees op Facebook dat iemands vader jarig is. Of wanneer ik thuis kom van school en ik mijn vader niet aan de achtertafel zie zitten, op het plekje wat hij heeft geclaimd, met een pilsie en in zijn ''korte lange broek''.

Dus, hoe je met het verlies van een dierbare omgaat? Ik kan je niet precies vertellen wat je allemaal zoal moet doen. Zoals je wel hebt kunnen lezen, heb ik het ook niet op de perfecte manier gedaan. Tenminste, als die zou bestaan. Maar dat betwijfel ik. Het enige wat ik je kan meegeven is: het zal nooit helemaal goed worden, het zal nooit meer hetzelfde worden als eerst. Wat je ook eraan doet. Je leert alleen beter om te gaan met je verdriet en op een dag zal je het verlies accepteren en het een plekje geven.

Liefs,
Chelsey

21 opmerkingen

  1. Prachtig geschreven lieverd. Iedereen verwerkt het allemaal op zijn eigen manier. Er is geen goed en fout. Je moet doen wat jij wilt en wat jij het beste voor jezelf vind. Misschien vind je het nu niet slim van je dat je jezelf heb opgesloten maar blijkbaar voelde je je daar anders over toen en dat is helemaal niet erg! Als je ooit wilt praten lieverd, i'm here? <3

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Behalve dat het onbeschrijfelijk naar is om een dierbare te verliezen weet ik niet zo goed wat ik kan zeggen. Al denk je zelf dat het 'fout' is geweest om jezelf zo af te sluiten, heb je je er toch op een manier doorheen kunnen slaan. Zoiets is echt niet niks hoor. Hele dikke knuffel!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Op dat moment voelde het gewoon goed denk ik, om mezelf zo af te sluiten van de rest. Maar ik heb mij er inderdaad doorheen kunnen slaan!

      Verwijderen
  3. Zo knap van je dat je dit schrijft en dat je dit met ons deelt lieverd! Iedereen gaat er denk ik anders mee om, ik zou niet weten hoe het is en het lijkt me echt verschrikkelijk. Maar als er wat is, je mag het aaaaltijd aangeven <3

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Mooi geschreven lieverd,niemand kan je vertellen hoe je moet rouwen,het is een proces waar je doorheen moet,het gaat allemaal vanzelf,ondanks dat je je eigen helemaal afsloot van alles en iedereen,kan ik je wel vertellen dat ik onwijs trots op je ben met hoe je het allemaal gedaan hebt,en het heeft je ook gemaakt tot de persoon die je nu bent,en ik kan je vertellen (want ja ik ben je moeder)dat je een hele grappige,leuke,lieve meid bent,en ik zou je niet anders willen zien,en je doet het zo goed met je blogs,dat is wie je bent geworden!
    Dikke kus van een hele trotse moeder xxx

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Chelsey,

    Je kunt trots op jezelf zijn meis,het is absoluut niet niks wat je mee hebt moeten maken in je jonge leventje. Een ieder reageert op zijn/haar manier. Ik mag hopen dat mijn jongens (26 en 19) tot het besef komen dat je maar 1 vader/ moeder hebt.
    Pijnlijke dingen zul je je leven lang tegenkomen, in principe hoef je alleen maar naar je zusje te kijken om alles opnieuw te beleven.
    Sterkte meis en ga door opde weg die je ingeslagen bent xxx

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik vind het ook zo jammer als ik af en toe mensen naar hoor praten over hun eigen ouders. Ze kunnen van geluk spreken dat ze beiden nog hebben! Dankjewel Monique! xxx

      Verwijderen
  6. Chelsey,

    Je kunt trots op jezelf zijn meis,het is absoluut niet niks wat je mee hebt moeten maken in je jonge leventje. Een ieder reageert op zijn/haar manier. Ik mag hopen dat mijn jongens (26 en 19) tot het besef komen dat je maar 1 vader/ moeder hebt.
    Pijnlijke dingen zul je je leven lang tegenkomen, in principe hoef je alleen maar naar je zusje te kijken om alles opnieuw te beleven.
    Sterkte meis en ga door opde weg die je ingeslagen bent xxx

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Lieve chelsey,
    Wat een mooie blog heb je weer geschreven.
    Op een dag zal je beseffen dat Ondanks het gemis de pijn een beetje weggeebt is . voor rouwen staat gelukkig geen protocol iedereen doet het op zijn manier met zijn emoties .
    Moet je eens kijken waar jij nu al staat, een mooie meid die het over verdriet en rouwen heeft en gewoon haar blog online zet .
    Om andere mensen te vertellen hoe kwetsbaar je was op dat moment.
    Ik vind je een topmeid ga door met je blogs ik blijf ze lezen x

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Wat heftig! Heel knap dat je dit zo op kan schrijven. X

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Knap dat je dit zo op kan schrijven. Het is inderdaad voor iedereen anders en jij hebt op dat moment gedaan wat voor jou het beste voelde. Achteraf denk je misschien dat je het beter anders hebt kunnen doen, maar op dat moment had jij blijkbaar behoefte aan alleen op je kamer zitten en dat is ook goed. Rouwen kan je nooit fout doen. <3

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Daar heb je inderdaad gelijk in, rouwen kan je nooit fout doen! x

      Verwijderen
  10. Lieve Chelsey.. wat goed van je dat je je nu realiseert hoe je je na het overlijden van je vader afgeslotend had. In jezelf gekeerd was. Ome Harm en ik vonden het maar eng. Maar wat konden we doen..we wonen zover weg. We zijn vaker gekomen de eerste jaren na het overlijden van je vader en deden wat leuke dingen met jullie. We zagen gelukkig inderdaad dat je op een gegeven moment wel weer de draad oppakte. Niemand kon en kan je aan de hand nemen en het verdriet om het verlies van die male vader van je wegnemen..dat is bij mij net zo. Ik brand nog elke avond een lichtje bij zn foto. Je bent een kanjer..je komt er wel. Je bent hartstikke slim en doortastend. Je vader zou trots op je zijn. Nou ben ik dat voor hem op jou. We leken immers het meest op elkaar. Hou je vast aan de leuke dingen in het leven. Geniet van wat je hebt en doet. Je vader houdt altijd een speciaal plekje in je leven. Daar veranderd niks of niemand wat aan!

    BeantwoordenVerwijderen