Lieve papa

20 december. Het is weer die dag. De dag waarop wij afscheid hebben moeten nemen van een zeer dierbare. Een dag waarop alles zwart was. Een dag die wij nooit zullen vergeten. De sterfdatum van mijn vader.


Ieder jaar gebruik ik mijn blog als uitlaatklep, ook dit jaar. Vandaag is het 8 jaar geleden toen mijn vader overleed aan leukemie. Alweer 8 jaar geleden. De tijd gaat hard, maar het voelt nog steeds als de dag van de gister. Ondanks het 'al' 8 jaar geleden is, is deze dag nog steeds niet makkelijker. Het is niet alleen deze dag die moeilijk is, het is de tijd van het jaar. Winter. Feestdagen. Alles laat mij denken aan die donkere periode.

Als er sneeuw ligt, denk ik aan mijn vader onder invloed van morfine tegen de pijn. ''Gaan we straks buiten een sneeuwpop maken en je broertje inpeperen?'' vroeg hij aan mij, terwijl hij verlangend naar buiten keek. De geur van de winter laat mij denken aan de keren dat ik naar het ziekenhuis ging, met mijn beertjes in mijn armen geklemd ter steun. Bang, omdat mijn vader elk bezoek steeds slechter eruit begon te zien. De eerste keer dat ik hem heb zien huilen, was ook in het ziekenhuis. Omdat hij zich zo schaamde voor hoe hij eruit zag. Hoe ik en mijn broertje hem toen knuffelde. Hoe ik zijn ogen mocht sluiten nadat hij was overleden en hem nog een kus op zijn voorhoofd gaf. Dan heb je nog mijn zusje van 8, die nog maar 6 weken was toen mijn vader overleed. Zij heeft hem nooit gekend. Soms is ze daar verdrietig om, maar anderzijds is het ook wel beter. Ze heeft het tenminste niet meegemaakt.

Esmee vroeg laatst voor een schoolopdracht aan mij wat ik graag nog had willen doen met mijn vader. Ik noemde een paar dingen op, terwijl het er eigenlijk nog veel meer zijn. Afgelopen jaar ben ik naar het concert van Guns N' Roses geweest. Daar had ik liefst gestaan met mijn vader. Op zijn schouders, wel te verstaan. Elke keer als ik met mijn broertje naar een wedstrijd kijk van AZ, mis ik de keren dat ik in het stadion zat met mijn vader en hoe ik mij altijd schaamde als hij stond te springen en zingen. ''Paaaapp, doe normaal!''. Oh, wat had ik dat nog veel vaker willen kunnen zeggen.

Liefs,
Chelsey


15 opmerkingen

  1. Wat ontzettend heftig :( heel veel sterkte!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Lieve Chelsey, heel veel sterkte op deze moeilijke dag! Ik hoop dat jullie als gezin vandaag de fijne herinneringen aan je papa naar boven kunnen halen! X

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Oh Chels wat een mooi artikel <3 Tranen in mijn ogen. Knuffel voor jou X

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Wow, ik wist dit helemaal niet over jou! Wat een enorm gemis, maar wat heb je er een mooi artikel over geschreven. Heel veel sterkte op deze moeilijke dag!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Heel veel sterkte vandaag lieve Chels <3

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Wat heb je dit mooi geschreven lieverd.... <3 Ik wens jou en je familie vandaag heel erg veel sterkte!

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Sterkte lieverd! Wat naar dat hij al zo lang weg is en niet van je zusje heeft kunnen genieten en haar heeft zien opgroeien, hou je taai schat! En sterkte met deze dagen, hopelijk ga je alsnog een leuke kerst hebben x

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Wat mooi geschreven! Het lijkt mij zwaar om een ouder kwijt te raken..

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Wat mooi geschreven.. veel sterkte meis! :-(

    Love,
    Dascha

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Brok in mijn keel. Ik durfde het eigenlijk niet te lezen... echter ik heb mijzelf toegesproken en besef dat er ook lieve, leuke en echte papa’s zijn.

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Een beetje laat maar heb zo met je mee gedacht; ik vond het moeilijk om te reageren ik weet nooit zo goed wat te zeggen. Een luisterend oor is zoveel beter; je verhaal is zo begrijpbaar.. heel veel sterkte.. Mooi wat je zegt, ik denk dat je vader heel trots op je zou zijn! <3

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Mooi geschreven! Ik weet hoe het is om een vader te missen <3

    BeantwoordenVerwijderen